prof. Filip Chybalski

Kieruje Zakładem Prognoz i Analiz Ilościowych w Instytucie Zarządzania, gdzie pełni funkcję Z-cy Dyrektora ds. Nauki. 

Z Politechniką Łódzką jest związany od 2005 roku. Studia magisterskie ukończył na Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu (2002 r.). Dwa lata później na AE uzyskał, z wyróżnieniem, stopień doktora nauk ekonomicznych.

Zainteresowania naukowe prof. Chybalskiego koncentrują się na ekonomii emerytalnej, prognozowaniu gospodarczym oraz wykorzystaniu metod ilościowych w badaniach społecznych.

Jest autorem około 100 publikacji naukowych, wydanych w kraju i zagranicą. Za książkę profesorską pt. Wiek emerytalny z perspektywy ekonomicznej. Studium teoretyczno-empiryczne w 2019 roku otrzymał nagrodę Komitetu Nauk o Pracy i Polityce Społecznej Polskiej Akademii Nauk w konkursie na najlepsze publikacje z zakresu pracy, polityki społecznej i zarządzania zasobami ludzkimi.

Prof. F. Chybalski był nominowany do nagrody Beta 2019 za wkład w dziedzinie zarządzania finansami. Jest organizatorem cyklicznej konferencji międzynarodowej PenCon Pensions Conference oraz członkiem European Network for Research on Supplementary Pensions. Jest kierownikiem międzynarodowej grupy badawczej Pensions & Intergenerational Relations (PIR) Research Group.

Komentarz prof. Filipa Chybalskiego do Nagrody Nobla w dziedzinie ekonomii, którą otrzymali David Card „za wkład empiryczny do ekonomii pracy” oraz  Joshua Angrist i Guido Imbens „za wkład metodologiczny do analiz przyczynowości”.
Zanim się rozpędzę, myślę, że powinienem poprosić o wyrozumiałość Szanowne Koleżanki i Kolegów fizyków. Chodzi oczywiście o zawarte w artykule intelektualne przechadzki po niezbyt dobrze znanych mi „pastwiskach naukowych”, które jednocześnie uważam za niezmiernie pasjonujące. Przypuszczam jednak, że poziom mojej fascynacji fizyką (astrofizyką) jest słabo skorelowany z pozostającą w mojej dyspozycji wiedzą fizyczną. Wiedzę tę traktuję jako znaną mi niewiadomą (x=?). Pozostaje przynajmniej nadzieja, że owa korelacja nie jest ujemna.